۵
شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۶ ساعت ۱۲:۱۸

سهمیه تریاک، نشانه ای از ناکارآمدی سیاستهای پیشگیرانه

تریاک و هروئین جزء اولین مخدرهای مصرفی ایرانیان است که از پاکستان و افغانستان هر ساله مقدار زیادی از آن وارد کشور می شود و با تمام تلاشی که نیروی انتظامی در مبارزه با مواد مخدر می کند باز هم آثار اعتیاد را در کوچه پس کوچه ها ی شهر نظاره گر هستیم.
سهمیه تریاک، نشانه ای از ناکارآمدی سیاستهای پیشگیرانه
تریاک و هروئین جزء اولین مخدرهای مصرفی ایرانیان است که از پاکستان و افغانستان هر ساله مقدار زیادی از آن وارد کشور می شود و با تمام تلاشی که نیروی انتظامی در مبارزه با مواد مخدر می کند باز هم آثار اعتیاد را در کوچه پس کوچه ها ی شهر نظاره گر هستیم.
طبق آخرین آمار مصرفی مواد مخدر می توانیم به سخنان فرید براتی سده رئیس مرکز توسعه پیشگیری و درمان اعتیاد سازمان بهزیستی که روز دوشنبه 12تیر ماه 96 عنوان کرد اکتفا کنیم که در مورد آخرین آمار اعتیاد در کشور عنوان کرد:« مصرف مواد مخدر از تریاک به سمت مصرف هروئین و کراک و از آن به سمت مواد محرک (شیشه) رفته و اکنون به سمت مصرف گل و تریاک می رود و طبق آمار اعلام شده از سوی ستاد مبارزه با مواد مخدر، هروئین، تریاک و کراک همچنان در صدر مواد مصرفی کشور قرار دارند.»
دفتر مقابله با مصرف مواد مخدر و جرایم سازمان ملل عنوان کرد که سالانه 450 تن تریاک در ایران مصرف می شود، این رقم تنها مختص تریاک، مواد مخدر سنتی است؛ که با یک حساب سر انگشتی و آنچه امروز در شهر شاهد آن هستیم، اگر بخواهیم مواد صنعتی را بر آمار اضافه کنیم رقمی چند برابر آنچه فقط برای مصرف تریاک هزینه می شود رویت می کنیم، که به قیمت نابودی سرمایه نیروی انسانی ایران تمام می شود.
ایران جزء ده کشور اول مصرف موادمخدر در دنیا است. تریاکی که امروز رتبه نخستین اعتیاد را از آن خود کرده است؛ از گذشته های دور وارد ایران شده به علت کشت راحت و صادرات آن به کشورهای دیگر باعث شده؛ اکثر کشاورزان در آن زمان مزارع خود را به کشت تریاک اختصاص دهند ؛ در سال ۱۹۰۷ حدود نیمی از کل صادرات تریاک به چین می‌رفت. بریتانیا دومین مقصد صادرات تریاک ایران بود. بیشتر تریاکی که به لندن فروخته می‌شد دوباره صادر می‌شد. فقط بخش کوچکی در داخل انگلستان مصرف شده و از آن برای تولید کدئین و دارو استفاده می‌شد. به بیانی تریاکی که در ایران نابودگر بود، در اروپا برای مصارف مورد نیاز پزشکی استفاده می شد.
در سال 1333 ممنوعیت کشت تریاک اعلام شد اما شمار معتادان در کشور همواره زیاد بود؛ بنابراین دولت طرحی را اجرا کرد به نام تریاک کوپنی و سهمیه بندی شده که براساس این طرح معتادین به دو بخش تقسیم می شدند. معتادانی که بالای شصت سال سن داشتند و زیر طرح حمایتی دولت قرار گرفته و آزادانه تریاک مصرف می کردند و گروه دیگر معتادانی که پایین شصت سال سن داشتند و زیر این طرح حمایتی قرار نمی گرفتند؛ به بهانه تامین نیاز معتاد آن طرح حمایتی تا حدودی کشت تریاک دوباره آزاد شد. که متاسفانه این طرح پاسخگو نبود؛ که بعد از انقلاب کلا کشت تریاک ممنوع شد.
حذف قانون اعدام یا کوپنی شدن مواد؟!
حسن نوروزی عضو کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس مدتی پیش اعلام کرد: «درمان معتادان، کاهش مصرف موادمخدر، تامین نیاز به نحو صحیح و قطع ارتباط معتاد با قاچاقچیان هدف توزیع مواد شبه مخدر دولتی است.» ارائه مواد مخدر به نام دولتی با هدف قطع دست سودجویان از بازار سیاه اعتیاد اما و اگرهایی بر این پیشنهاد مطرح شد که در همان ابتدای راه مورد انتقاد بسیاری از افراد قرار گرفت. پیش از انقلاب با سهمیه دولتی آن زمان در اختیار معتادان قرار می گرفت که اگر این طرح پاسخ گو بود در آن دوره تعدادمعتادان کم می شد پس این طرح یک پیشنهاد منسوخ است که دیگر پاسخگو نیست که با اجرای این طرح باعث می شود قبح و زشت بودن اعتیاد در بین افراد مخصوصا معتادان از بین برود و روز به به روز بر تعداد معتادان افزوده شود.
اما عده ای بر این عقیده هستند که کنترل معتادان، کاهش مصرف و تغییر مصرف از موادمخدر صنعتی به سنتی نخستین نتیجه تامین موادمخدر توسط دولت خواهد بود، اما اگر امروز تریاک در دست معتادان باشد تضمینی هست که آن ها به سمت اعتیاد صنعتی نروند و در آینده ای نه چندان دور طرح آزادی مواد مخدر صنعتی اعلام نشود؟
درمان اعتیاد با آزادی آن حل نمی شود. تا زمانی که تقاضا باشد عرضه هم وجود دارد چه برای افراد بالای پنجاه سال چه افرادی که زیر پنجاه سال دارند. آزادی اعتیاد به اسم دولتی بودن آن ها فارغ از اسم سنتی و صنعتی بودن آن مرگ تدریجی برای جامعه است.
نکته دیگر که بسیار تلختر از انتقادهای وارده بر این طرح است؛ ناتوانی و دور باطلی است که برخی مسئولین گرفتار آن شدند. ارائه تریاک دولتی نشان از ناکارآمدی و ناتوانی سیاستهای پیشگیرانه ای دارد که در داخل و خارج از کشور بر آن صحه گذاشته می شود. در میان اعدامهایی که همه ساله آمار اعدام را در ایران جزو مسائل مهم سازمان جهانی حقوق بشر قرار می دهد؛ جرائم موادمخدر در صدر قرار می یگرد. با این وجود عملا این طیف از اعدامها، جز ترسیم چهره ای خشن و ناانسانی از ایران گویا نتیجه ای دیگری نداشته و نه تنها به ریشه کن شدن اعتیاد بلکه به کوپنی شدن آن نیز انجامید!
محبوبه اشرفی پیمان
کد مطلب: 73348
نام شما

آدرس ايميل شما
نظر شما *